یادی از آیت الله حاج سید جواد خامنه‌ای(ره) از شاگردان مرحوم آیت الله میرزا مهدی اصفهانی

یادی از آیت الله حاج سید جواد خامنه‌ای(ره) از شاگردان مرحوم آیت الله میرزا مهدی اصفهانی

شرح‌حال
آيت‌الله حاج سيد جواد خامنه‌اي از علماي زاهد و برجسته مشهدمقدس بود كه در سال ۱۳۱۳ قمري در بيت علم و تقوا در نجف اشرف به دنيا آمد. ايشان تحصيلات حوزوي خود را در تبريز، مشهد و نجف اشرف سپري نمود و پس از اخذ اجازه اجتهاد از مراجع نجف، در سال ۱۳۱۱ شمسي به ايران بازگشت و در مشهدمقدس ساكن گرديد.

اين عالم رباني در مشهد به تدريس و اقامه جماعت در مسجد جامع گوهرشاد و مسجد صديقي‌هاي بازار بزرگ اهتمام داشت و فرزندان عالم و برجسته‌اي تربيت نمود كه رهبر معظم انقلاب يكي از آنها مي‌باشد.

ايشان سرانجام در سال ۱۳۶۵شمسي دار فاني را وداع گفت و در حرم مطهر رضوي به خاك سپرده شد.

مرحوم امام خميني در پي ارتحال اين عالم برجسته، خطاب به رهبرمعظم انقلاب(رييس جمهور وقت) پيام تسليتي صادر و فرمودند: رحلت والد معظم جنابعالي كه عمري با علم و تعهد و تقوا به سر بردند، موجب تأسف گرديد.


اساتيد
آيات عظام ميرزا محمد آقازاده خراساني، حاج آقا حسين قمي، حاج فاضل خراساني، حاج ميرزا مهدي اصفهاني، ميرزاي نائيني، آقاضياءالدين عراقي، سيد ابوالحسن اصفهاني و… .


تاليفات
حاشيه استدلالي بر شرايع‌الاسلام، حواشي بر رسائل و مكاسب و تقريرات دروس استادش ميرزاي نائيني.


خاطرات ماندگار
رهبر معظم انقلاب در خصوص سلوك اجتماعي و سياسي پدر خود مي‌فرمايند: «ايشان ديدشان مثل اغلب علماي شيعه اماميه، ديد بغض و نفرت نسبت به دستگاه بود… يك لحظه ايشان براي دستگاه‌هاي گذشته مفيد واقع نشد و هرگز در هيچ جلسه‌اي، در هيچ دعوت عمومي، در هيچ دعوت خصوصي ايشان شركت نكرد؛ حتي مراسم موزه آستان قدس رضوي… سالن تشريفات موزه جايي بود كه اعياد، از علماي مشهد دعوت مي‌كردند و بسياري از موجّهين و علماء مي‌رفتند… تنها كسي كه با يكي دو سه عالم ديگر هرگز در اين مراسم شركت نكرد، پدر من بود… پدرم با هر كاري كه رضاخان پهلوي كرده بود، مخالف بود –از جمله اتحاد شكل لباس ها– و دوست نمي‌داشت همان لباسي را كه رضا خان به زور مي‌گويد، بپوشد.»

حضرت آیت الله العظمی خامنه ای در جاي ديگر نيز اظهار مي‌دارند: «پدرم روحانى معروفى بود، امّا خيلى پارسا و گوشه گير… زندگى ما به سختى مى‌گذشت. من يادم هست شب‌هايى اتفاق مى‌افتاد كه در منزل ما شام نبود! مادرم با زحمت براى ما شام تهيّه مى‌كرد و آن شام هم نان و كشمش بود… .

از جمله خصوصياتي كه هم مرحوم والد و هم مرحوم مادر ما داشتند و واقعاً از چيزهاي عجيب بود و هر وقت فكر مي‌كنم، در كمتر كسي نظير اين را مي‌بينم، بي‌رغبتي آن‌ها به افزايش زخارف دنيايي بود.»